Ja fa temps que no podía pasar per el bloc,ni pels vostres espais, en primer lloc perque se'n va morir el meu amic de feina, jo li deia “company” em refereixo al meu ordinador que després de 14 anys em va dir “companya ja estic una mica cansat, no sé si podré acompanyarte mes..” vaig esperar, el vaig portar al metge dels ordinadors i res allá es va quedar.
Es trist, però aixo passa sovint
quan passant els anys, igual que ens passa a nosaltres, però la vida
i la feina segueix i no ens podem quedar eclipsats per una
desgracia.. (ja m'enteneu) hem de continuar... ja li he fet el seu
enterrament de manera formal com es mereix no podia ser d'altre
manera... però encara us explicaré una mica mes.
Ara ja tinc un altre amic
de penuries i de feina encara no li posat nom.. amb el temps li
posaré un nom que li vagi be, no sé si us creureu que vaig plorar
quan es va morir, va ser un día quan estava escrivint l'últim
parragraf del llibre quan de cop es va quedar clavat, ni el podía
apagar ni reiniciar, gràcies a que vaig fer un back up, es va
guardar a la memoria l'últim que vaig escriure.. i puff !!! la
pantalla es va quedar negre..
Quan el vaig portar al
metge seu en Jordi, nomes obrir-ho em va donar el pesam , la CPU va
dir Adeu!! i vaig veure que el nostre camí junts s'habia acabat.
Estaven tant acostumats un a l'altre, que ara se'n fa dificil
correfctornar a tenir la mateixa compenetració, tot arribará , o
això espero.
Ara ens estem coneixen , sempre amb
molta paciencia, i amb els ulls ben oberts per no (pifiarla) mans
tremoloses, cap ben receptiu, i encara que ens van presentar sembla
que nem poc a poc, no volem ficar la pota.. jo encara trobo a faltar
al meu “company” i aquest es massa jove, no te experiencia, i
se'n va fa un munt, trobar una compatibilitat, tot i que es d'ultima
generació, prim i esbelt, es deixa portar cosa ue que el meu
“company” solsament estava al seu despatx i no sortía d'allá
aquest amic nou es deixa portar docilment fins a on jo vull.. (no sé
encara si m'agrada molt això) però estem provant .
Bé ja us aniré dient com va la nostra entessa.
Ara us deixo, mes endavant intentaré escriuraus per dir com ens va.
Espero que no m'oblideu.
PD.- Ara vaig a veure si
em deixa posar una imatge, li demanaré permis, espero que si perque
soc molt correcta i educada.
****************************************
****************************************
Ya hace tiempo que no *podía *pasar por el bloc,ni por vuestros espacios, en primer lugar *porque se murió mi amigo de trabajo, yo le lamaba “compañero” me refiero a mi ordenador que después de 14 años me dijo “compañera ya estoy un poco cansado, no sé si podré *ac0mpañarte mas..” esperé, lo llevé al médico de los ordenadores y nada *allá se quedó.
Es triste, pero *es lo mismo cuando pasa el tiempo cuando pasan los años, igual que nos pasa a nosotros, pero la vida y el trabajo sigue y no nos podemos quedar eclipsados por una *desgracia.. (ya me entendéis) tenemos que continuar... ya le he hecho su entierro de manera formal como se merece no podía ser de otro manera... pero todavía os explicaré un poco mas.
Ahora ya tengo otro amigo de *penurias y de trabajo todavía no le he puesto nombre.. con el tiempo le pondré un nombre que le vaya acorde, no sé si os creeréis que lloré cuando se murió, fue un *día cuando estaba escribiendo el último *parrafo del libro cuando de golpe se quedó clavado, ni se *podía apagar ni reiniciar, gracias a que hice un *back *up, se guardó a la *memoria lo último que escribí.. y *puff !!! la pantalla se quedó negro..
Cuando se lo lleve al médico suyo el Jordi, *nada mas abrirlo me dio el pésame , la *CPU dijo *Adeu!! y vi que nuestro camino juntos se *habia acabado. Estabamos tan acostumbrados uno al otro, que ahora se me hace *dificil volver a tener la misma *compenetracinó, todo llegará, o esto espero.
Ahora nos estamos conociendo , siempre con mucha *paciencia, y con los ojos muy abiertos para no (*pifiarla) manos temblorosas, cabeza muy receptiva, y aunque nos presentaron parece que vamos poco a poco piaaano, no queremos meter la pata.. yo todavía hecho de menos a mi “compañero” y este es demasiado joven, no tiene *experiencia, y se me va hacer una montaña, poder encontrar una compatibilidad, a pesar de que es de última generación, estilizado y esbelto, se deja llevar.. cosa *que mi “compañero” *solamente estaba en su despacho y no salía de su ambiente, este amigo nuevo se deja llevar *docilmente hasta donde yo quiero.. (no sé todavía si me gusta mucho esto) pero estamos probando .
Bien ya os iré diciendo como va nuestra prueba y comprensión mutua.
Ahora os dejo, mes adelante intentaré *escribiros para decir como nos va".
Espero que no me olvidéis.
*PD.- Ahora voy a ver si me deja poner una imagen, le pediré *permis, espero que si *perque soy muy correcta y educada.
Es triste, pero *es lo mismo cuando pasa el tiempo cuando pasan los años, igual que nos pasa a nosotros, pero la vida y el trabajo sigue y no nos podemos quedar eclipsados por una *desgracia.. (ya me entendéis) tenemos que continuar... ya le he hecho su entierro de manera formal como se merece no podía ser de otro manera... pero todavía os explicaré un poco mas.
Ahora ya tengo otro amigo de *penurias y de trabajo todavía no le he puesto nombre.. con el tiempo le pondré un nombre que le vaya acorde, no sé si os creeréis que lloré cuando se murió, fue un *día cuando estaba escribiendo el último *parrafo del libro cuando de golpe se quedó clavado, ni se *podía apagar ni reiniciar, gracias a que hice un *back *up, se guardó a la *memoria lo último que escribí.. y *puff !!! la pantalla se quedó negro..
Cuando se lo lleve al médico suyo el Jordi, *nada mas abrirlo me dio el pésame , la *CPU dijo *Adeu!! y vi que nuestro camino juntos se *habia acabado. Estabamos tan acostumbrados uno al otro, que ahora se me hace *dificil volver a tener la misma *compenetracinó, todo llegará, o esto espero.
Ahora nos estamos conociendo , siempre con mucha *paciencia, y con los ojos muy abiertos para no (*pifiarla) manos temblorosas, cabeza muy receptiva, y aunque nos presentaron parece que vamos poco a poco piaaano, no queremos meter la pata.. yo todavía hecho de menos a mi “compañero” y este es demasiado joven, no tiene *experiencia, y se me va hacer una montaña, poder encontrar una compatibilidad, a pesar de que es de última generación, estilizado y esbelto, se deja llevar.. cosa *que mi “compañero” *solamente estaba en su despacho y no salía de su ambiente, este amigo nuevo se deja llevar *docilmente hasta donde yo quiero.. (no sé todavía si me gusta mucho esto) pero estamos probando .
Bien ya os iré diciendo como va nuestra prueba y comprensión mutua.
Ahora os dejo, mes adelante intentaré *escribiros para decir como nos va".
Espero que no me olvidéis.
*PD.- Ahora voy a ver si me deja poner una imagen, le pediré *permis, espero que si *perque soy muy correcta y educada.



7 comentarios:
El ordenador es nuestro amigo de palabras y de sentimientos porque a través de el podemos compartir y escribir lo que pensamos, bueno al fin y al cabo, ya tienes otro sustituto, y podemos seguir leyéndote, con lo cual, me alegro.
Un beso.
ja veuras que en pocs dies.....estarà amb tu al llit.....si no ho ha fet ja... :-)
Encantada de tenirte de nou poer aquí, et trobavan a faltar.
Sort que aquet amic te recambi,així que a posar-te al dia.
Petonets per tú.
No te olvidamos Lisebe. Y es lo que pasa, un fiel compañero durante catorce años cuando se va, dejaun huego muy grande...
me alegro por tu regreso y por tu nuevo compañero. espero que os compenetreis y todo os vaya muy bien.
Besos, y abrazos.
dons escriu tan be com l'altre...
petonets
Me has alegrado el día porque creí no volver a ver tus escrtos, tus rteflexiones poéticas. Tu post es significativo y motiva pensar.
Me alegro un montón que vuelvas.
Un besino.
Goriot.
Una entrada muy emotiva, yo creo que ya te conoce, y le has gustado y mucho.
Abrazos
Publicar un comentario