No puedoo comentar

No puedoo comentar
Lo siento cuando teneis configurado esta plantilla de comentarios no puedo comentaros LO SIENTO

28 de septiembre de 2010

Malditas decepciones


A veces pensamos que la vida no es lo que esperamos de ella cuando somos niños/as, y sabéis es cierto.. nos hacemos ilusiones (que por cierto no son nada malas) y después la realidad es muy diferente. Pero eso es la vida...

Llega el momento en el que queremos tener nuestros propios pensamientos, sin que sean impuestos por los mayores, y nos damos las primeras tortas morales de la vida.. no reconocemos que los de antes ya han pasado por nuestro estado actual..

Claro que yo estoy escribiendo en este momento desde mi experiencia personal y de eso hace..... ya muchos años.. por lo tanto ya he pasado por los diferentes estados y situaciones en los que un adolescente y un joven está pasando.. Lo cual significa que habla la experiencia eso sí ¡¡ LA  MÍA!!

A ver porque digo todo esto.. preguntareis, todo viene porque tengo la extraña manía de escribir todo lo que pienso y lo que me pasa.. Antes lo hacía en un cuaderno ahora lo hago por Internet y en un blog que lee todo el que se acerca, ya veis cosas de la tecnología.. antes me daba vergüenza que pudiesen saber lo que pensaba y sentía, ahora con la edad.. todo parece diferente.


Las decepciones de la vida se repiten,en el trabajo,incluso la familia,y las personas en las que en un momento dado les has dado parte de tu vida te hacen sentir  invisible.. y tú te quedas sola esperando... dios sabe qué para ver una salida.Y cuando quieres poner en claro algo y hablarlo entonces te dicen: Igual es que lo has imaginado..ó ya te dije que te pagaríamos tal día..! igual es que estás tan ocupada que no te das cuenta..! como si encima la tonta que no se entera de nada soy yo.. Y eso me enerva todavía más porque tengo agenda , tengo ojos, y una facultad que pocas personas tienen o muy pocas "memoria fotográfica" osea que no se me escapa nada si yo quiero.

Ciertamente estoy harta y dolida, de hecho no me puedo quejar , tengo trabajo, cultura,suficientes medios para defenderme, personas que me quieren..PERO siempre hay un pero... será porque soy muy confiada o porque soy idiota.. eso me viene de familia (siempre creo en lo bueno hasta que se demuestra lo contrario) PERO y por eso, siempre me la pegan..


A veces creo que el ser empática, altruista, es sinónimo de mema o tonta creo que deben pensar: " a ésta se la colamos todas las veces que queramos y no se da ni cuenta .."
Lo cierto es que no solo me doy cuenta sino que analizando la situación veo más allá y lloro de rabia, pero mi maldita concepción de lo ético y moral se da de bruces con lo que de verdad me gustaría hacer y decir y me quedo de nuevo con la DECEPCIÓN y el mal rato y el dolor que te deja por dentro.
Sabéis estoy  a punto de cambiar mi punto de vista y poner en práctica el dicho"piensa mal y acertarás". Siempre me he negado a semejante actitud pero últimamente eso de ser invisible, y trasparente y que pasen de mí ya me está colmando el máximo y llegando más allá de donde puedo aguantar...Y muchos de vosotros creo que me podréis entender.


Gracias por escucharme!! Y por teneros


LISEBE

31 comentarios:

Juan Duque Oliva dijo...

pero y la tranquilidad de tener la conciencia tranquila, eso no hay tarjeta que lo pague

besos preciosa

América dijo...

Hola mi guapa.

Yo entrando a Internet para revisar rápidamente mi correo,apenas doy un a mirada al blogroll y leo el encabezado de tu entrada.
Lo que te puedo decir desde mi experiencia es que no solo entiendo tu reflexión,comparto el sentimiento de impotencia, incluso he llegado a pensar que muchas veces nos creamos expectativas que nos llevan directo a la desilusión,es bueno hablarlo y compartirlo desde este foro,es una declaración de la que leerás muchas opiniones.
Un abrazo pelirroja ..Voy saliendoooo.Pero te abrazo fuerte.
Sin decepción...

Bargalloneta dijo...

Ostres!!!!!!!!!!!!!!!
Em sento tannnnnnnnnnnnnnn identificada amb aquestes paraules!!! sembla que m'hagis descrit... a la perfecció!

Marta dijo...

Lisebe
ay nena, d'aixo parlaba en el meus dos ultims post.Potser d'una manera mes subtil, pero aixo es el que volia dir.
Creus en las personas, i pensas que aquesta vegada sera diferent, pero que coi, et prenan el pel una vegada mes....i son ja tantas i continuan fen mal.
I penso, potser es que no ho has entens be, pero no hi ha dubte(o tinc per escrit.....)i llavors que?????las paraulas no tenan valor????
Mira saps que, aquestas alçadas no crec pas que cambiem, i a mes no vull, la resta s'ho perd..

molts de petonets, sempre

BLAS dijo...

PArece que me hayas leido la mente y lo hayas escrito... No sé qué te habrá pasado, aunque imagino que algo diferente a lo que me ronda a mi ultimamente, por el tono y la descripción que utilizas. Yo también era confiada, crédula e idiota, pero hace bastante tiempo que me han dado bastantes palos, y algunos muy seguidos, demasiado, de esos que te dejan cicatrices suficientes para que pases a pensar lo de "piensa mal y acertarás".. Yo también me negaba en un principio a ese pensamiento, pero quilla, llega un momento en que no te queda otra! En mi última decepción, de la que ando en vias recuperatorias precisamente, el confiar como una mema y dejarme llevar sin el escudo colocado es lo que me ha llevado a estar jodi..a, y caer en la gran decepción en la que me hallo.
No te digo que siempre, pero de vez en cuando hay que pensar mal, porque al menos en un sesenta y cinco por ciento, acertarás.
De todas formas, tu carácter es fantástico, si lo cambias hacia esos derroteros podrías estropearlo y ya no serías tu. Andate con cuidado, pero no cambies, y eso sí, no dejes que se coman tu terreno, pero siempre siendo tu. No cambies porque te sentirías peor al no reconocerte tu misma.

Anímate, haces bien en soltarlo todo aquí, sienta genial. Yo también lo hago, como sabes...

Besos, guapa!

Jose Antonio dijo...

Yo te entiendo perfectamente.

Un abrazo.

Garbí24 dijo...

te entiendo perfectamente, a mi tambien estan intentando colarmela en la cuestion economica, pero no lo voy a permitir aunque con ello me vaya el puesto de trabajo. estoy mas que harto de hacer favores i que te los paguen asi, no tienen verguenza.
Animos siemppre nos quedara nuestra entereza

Noelplebeyo dijo...

más que pensar mal, deberíamos no esperar tanto

besos

Anónimo dijo...

Hay que ser realistas en la medida de lo posible, soñar pero sabiendo que es un sueño. Un beso cielo

beker dijo...

Hay que aprender a decir lo que se piensa, a no hacer lo que los demás quieren y a no sentirse mal con lo que hace. Y desconfiar, siempre:) Besos

Anónimo dijo...

Querida, hablás como si fueras una anciana! Está bien que ya no sos una púber, pero no es para tanto, cielo!

Es que de eso se trata la vida: Decepciones, sueños, malos tragos y momentos felices!

Y cuando toca, toca. Qué podemos hacer?

BESOTES HERMOSA Y QUERIDA AMIGA!

Belén dijo...

Siento que haya gente que te decepcione... yo he decepcionado mucho y lo han hecho por mi, pero ya he aprendido a tener escudo, me abandono tan poco... (es una pena, lo sé...)

Besicos

✙Eurice✙ dijo...

La vida consiste en eso...
La vida es lo que es con sus peros, decepciones, desilusiones, sonrisas y risas y tambien cantidades ingentes de lágrimas.
Un abrazo

creaciones un zapatito de cristal dijo...

la decepcion es parar en seco y no continuar en el camino o en dique seco besitos gaviota te espero en mis blogs

Pakiba dijo...

La vida es así,todo lo que escribes es realidad y te escuchamos con todo el amor del mundo,pero ponte un saco a la espalda y vas echando todo y solo conserva la risa y el amor.

Besitos cariñosos para ti.

Anónimo dijo...

Gracias por tu siempre apreciada visita!

BESOTES PRECIOSA!

aapayés dijo...

Sobre todo vivir con estas nuestras realidades..

Es un placer pasar por tu blog..

Un abrazo
Saludos fraternos..

Mar Daurat dijo...

Ha pensat mai que el mon , tira endavant pels transparents?
Persones com tu que escolten a la gent, que no tenen mai un no, i que encara que a vegades costa de creure no som tant transparents al menys per la gent que realment ens ha de importar.

MORGANA dijo...

Corazón,así es la vida un camino lleno de espinas y también de rosas.Soy como tú y tropezaré una y mil veces porque soy confiada por naturaleza y aún sigo creyendo en la bondad de las personas.
Sigue siendo tú y no pierdas esa esencia tan mágica que te caracteriza.
Millones de besos.

Unknown dijo...

Lisebe, precioso blog, además de bien escrito, cálido y atractivo. Un encanto!!!
Muchas gracias, además, por tus opiniones en el programa de radio de ayer, con Juan.
Un cariño desde Buenos Aires!!!

Jordicine dijo...

Te entiendo perfectamente, LISEBE. Todos nos sentimos así alguna vez. Besos y hasta pronto.

Susana Peiró dijo...

Desde luego mi Lise, hay decepciones y decepciones. Lo cierto es que algunas son un mazazo en la cabeza (y sobre todo, en el corazón)

Pero ¿sabés? Creo que siempre podemos apostar de nuevo, con cuidado, claro. Ya sabemos que una Gran Alegría puede borrar mágica y misteriosamente todas las malditas decepciones.

Un Abrazote Enooooooorme y con todo cariño amor!!!

Goriot dijo...

Lisebe, tus reflexiones son de interés y me ha gustado leer tu relato.
Un besino.
Goriot.

mansi nishi dijo...

Primero de todo, creo que por aqui no eres nada invisible! Quizas lo bueno de la blogosfera es que te sientes escuchada, hablas, escribes, luego te responden porque han leido y te han escuchado, (maravillosas conversaciones en el silencio de tu casa). Yo también parto de que las cosas hay que hacerlas bien, y que cada uno allá con su conciencia. Lo mejor de ir cumpliendo años es eso, que te conoces mejor, que sabes lo que te gusta y lo que no, y obvias todo aquello que no merece la pena; molestarse sólo por lo que verdaderamente importa! cómo agradezco la ayuda que tuve con mi psicoanalista, creo que es de las mejores inversiones que he hecho en mi vida, preocuparme en mi, aunque sea pagando!

Encantada de pasarme siempre por tu rincón!

Besos!

Unknown dijo...

Lisebe, vos sí que son un encato. Gracias por pasarte por uno de mis blogs. Y pos supuesto que trataré de estar más veces en lo de Juan, realmente ha sido un placer. Y contactar con gente como vos, un regalo para el alma.
Me hago tu seguidora. Espero que sea en común. Una manera más de acercarnos, incluso a través el océano.
Un beso porteño!!!

Anónimo dijo...

Que gusto me da que me visites!

BESOTES QUERIDA AMIGA Y BUEN FINDE!

Novicia Dalila dijo...

Sabes que te entiendo perfectamente. He escrito ya varios posts sobre este tema en concreto.
Mi experiencia personal me dice que casi siempre merecen la pena estos sinsabores... la parte buena, la gente buena que te encuentras por el camino, los compensan con creces.
Desconfiar... es buena solución, pero que esa desconfianza sea la justa, que no te cierre a cal y canto a la gente maravillosa que está por llegar a tu vida.

Un beso muy fuerte

gamar dijo...

Si nos decepcionan es porque esperábamos demasiado de esa persona.
Yo trato de ponerme encima de la situación y pensar "pobre, no es capaz de ser como yo pretendía" Y de esa manera no salir lastimado.
La gran mayoría está envenenada por la cultura de salvarse uno mismo sin importar nada lo que les suceda a los demás.
Supongo que es algo que se enseña desde el ámbito de los negocios donde pisar cabezas es bien visto y como la sociedad actual es ambiciosa y materialista se considera exitosas a ese tipo de personas.
Pero dar, abrirse y ser buena persona es un don que nadie puede comprar.
Cuidalo
Besos

Anónimo dijo...

::: (\\_(\\
*: (=“ :“) :*
•.. (,(““)(““)¤°.¸¸.•´¯`» buenas tardes espero estes bien, pase a saludarte a tu bello blog y a desearte un lindo fin de semana, gracias por estar siempre acompañandome en mi rincon, besitos y que Dios te bendiga.

lisebe dijo...

Ya veo las diferentes reacciones.. y os agradezco de corazón vuestros comentarios.. cada uno adecuado a su experiencia y edad..
Os agradezco de todo corazón estos comentarios especialmente... no caen en saco roto.. me son de valía personal y además de emociona saber que muchos de vosotros os preocupais por cada uno de los que escribimos... es doble la sensación recibida..

Materialmente es imposible haceros llegar mi respuesta.. pero podeis estar seguros... que aún sintiéndome invisible y transparente.. me doy cuenta de la percepción de vuestros alientos y vuestra ayuda...Y me doy cuenta que no soy la única...

Moltes gràcies a tothom!!!

M;uchas gracias todos

Petons i abraçades

Besos y abrazos..!!

La Turca y sus viajes dijo...

Hola!!!!!
Si hiciste lo correcto para tu pensar y actuar, está todo bien, porque tu conciencia te dejara dormir tranquila….

Un abrazo de oso

Regalito de Quino

Regalito de Quino
Graciñas moitos biquiños querido amigo

regalito

regalito
Gracias mi querida amiga Morgana

regalet de Flor del 2º cumpleblog

regalet de Flor del 2º cumpleblog
gràcies estimada Flor

Gracias Flor

Gracias Flor
Un regalo de una amiga que también ha pasado por lo mismo que yo

Felicidades Gatita por tu tercer cumpleblogs

Aunque no pueda pegar el regalito (no me deja) lo deseo de todo corazón Un millar de felicidades y besos

Adoro a Audry Hepburn

Adoro a Audry Hepburn
la foto me la ha cedido mi querido amigo Stanley Kowalki

Gracias MORGANA

Gracias MORGANA
POR SER COMO ERES

Gracias mi Querida Gata Coqueta

Gracias mi Querida Gata Coqueta
tÚ SI QUE ERES LA TERNURA PERSONIFICADA

Pinchad en la imagen y escuchar el Ipod

Gracias mi Querida Gata Coqueta

Gracias mi Querida Gata Coqueta

Regalito de mi Querido Stanley

Regalito de mi Querido Stanley
Gracias eres un encanto

regalet de la meua amiga Lansbury

regalet de la meua amiga Lansbury
Ja saps el que sento tresor

Mil Gracias amiga mia

Gracias querida amiga

Gracias querida amiga
Mi gatita querida

Regalito de Yesi ¡GRACIAS ! Querida

Regalito de Yesi ¡GRACIAS ! Querida
encantadora y genial cuentacuentos y excelentes composiciones

Gracias Yesi

Gracias Yesi
Te agradezco este reagalito

porta de Sant Domenec Catedral de la Seu D"urgell

porta de Sant Domenec Catedral de la Seu D"urgell

Gracias mi querido amigo

Gracias mi querido amigo
Fue un placer participar en el concurso deos relatos

Archivo del blog

Premio participación

Premio participación
Gracias Beker